PUBLICYSTYKA
Baron Munchausen z Brukseli
Wszyscy dziś żyją wojną z Iranem i totalną kompromitacją rządu w kwestii ewakuacji polskich obywateli z państw Półwyspu arabskiego, no to ja zajmę się czym innym.
Mam dla Państwa zagadkę. Z jakiej europejskiej gazety pochodzi następujący cytat: „Ursula von der Leyen kultywuje autorytarny styl przywództwa, otacza się kręgiem niewybieralnych doradców-urzędników, nazywanych niekiedy «consiglieri», w nawiązaniu do praktyk mafijnych. Jest niezwykle żądna władzy, a mimo to nie udało jej się zapewnić Unii realnej siły zewnętrznej”. Pewnie pomyśleliście o jakimś konserwatywnym tytule, na przykład brytyjskich „The Spectator” i „The Daily Telegraph” francuskim „Le Figaro” lub hiszpańskim „ABC”. Otóż nie. To cytat z niemieckiego „Die Welt”, dziennika należącego do koncernu Axel Springer, który od lat prezentuje linię umiarkowanie liberalną.
Podobne głosy mnożą się ostatnio w europejskiej prasie, a nasiliły się po tym, jak rządy, a zwłaszcza przedstawiciele biznesu i przemysłu poszczególnych krajów zorientowali się, że system ETS, czyli handlu emisjami, niebotycznie napędzający ceny energii elektrycznej w imię ratowania ośmiu procent klimatu planety (bo tyle powierzchni zajmuje Europa zachodnia), to najczystsze samobójstwo dla gospodarki. We wspólnym oświadczeniu ministrów przemysłu Austrii, Chorwacji, Czech, Francji, Hiszpanii, Luksemburga, Niemiec, Polski, Portugalii, Słowacji i Włoch zostało to powiedziane w bardzo uprzejmy, dyplomatyczny sposób. Ten mniej dplomatyczny można by zamknąć w jednym zdaniu: „Pani Urszulo, niech pani sobie wsadzi ten ETS, wie pani gdzie”.
Gdyż powiedzieć, że pani von der Leyen i jej niewybieralna w demokratyczny sposób Komisja Europejska są oderwani od rzeczywistości, to nic nie powiedzieć. Oderwany to był baron Munchausen, oni od dawna szybują w alternatywnych wymiarach. I tak dalece przesadzili z absurdalnymi ambicjami klimatycznymi, że ETS-em windującym niebotycznie ceny energii zagrozili fundamentalnemu interesowi nas wszystkich: opłacalności europejskiego przemysłu (który i tak nie ma lekko, bo wiadomo: spowolnienie gospodarki w Chinach, kosztowna transformacja elektromobilna, konkurencja producentów azjatyckich, kursy walut, koszty surowców). Zagrozili więc - de facto - poziomowi życia zarówno prezesa koncernu „Merceses-Benz”, jak zwykłego Kowalskiego czy Schultza. I nie jest przypadkiem, że to Niemcy dali sygnał do zmian, nie tylko poprzez materiał w „Die Welt”.
Spójrzmy bowiem na wyniki ich, dajmy na to, koncernów samochodowych w 2025 roku: najpierw Mercedes-Benz. Jego przychody spadły o ponad 9 procent, a zysk netto zmniejszył się z około 10,5 mld euro do nieco ponad 5 mld euro, czyli o blisko 49 procent rok do roku. Zysk operacyjny spadł nawet o ponad 57 procent BMW wypadło trochę lepiej, ale też na minusie. W 2025 r. przychody jego wyniosły około 100 mld euro (-5,6 procent), a zysk netto spadł o blisko 7 procent do prawie 6 mld euro. Najbardziej niestabilna sytuacja była w Volkswagenie. W niektórych kwartałach firma nawet zanotowała stratę: w jednym z kwartałów 2025 r. miała nieco ponad 1 mld euro straty, podczas gdy rok wcześniej był jeszcze zysk.
To tylko motoryzacja. W wielu innych branżach jest podobnie.
Nic więc dziwnego, że cierpliwość niemieckich i nie tylko środowisk gospodarczych, ale na szczęście również niektórych rządów, wyczerpuje się. (I niech Państwa nie zmyli fakt przyjęcia ostatnio przez nie arcyambitnego celu klimatycznego: redukcji do około 90 procent gazów cieplarnianych do 2040 roku. To tylko kotwica polityczna, zrzucona przez Komisję Europejską). Bo summa summarum: czy warto zostać z pustymi kieszeniami, żeby uratować (albo i nie) osiem procent klimatu?
________________________________________________________________________________________
Szybki lifting łazienki. Jak połączyć ręczniki, dywaniki i sztuczne kwiaty w spójną całość
