Żegnamy polską legendę jazzu

Jan Ptaszyn Wróblewski - jeden z najważniejszych i najbardziej zasłużonych artystów w historii polskiego jazzu, wybitny saksofonista (tenorowy i barytonowy), kompozytor, aranżer, dyrygent, publicysta, dziennikarz radiowy, krytyk muzyczny, pedagog, konferansjer.

W latach 1968–1978 kierował Studiem Jazzowym Polskiego Radia. Współpraca z Willisem Conoverem (popularyzatorem Jazzu w Radio Music USA) zaowocowała powstaniem audycji Trzy kwadranse jazzu, którą prowadzi nieprzerwanie od 1970 roku.

W 1956r. rozpoczął współpracę grając na saksofonie barytonowym i klarnecie z Sekstetem Krzysztofa Komedy. W Sekstecie Komedy grał na saksofonie barytonowym. Występ z tą grupą był dla niego profesjonalnym debiutem; zagrali na koncercie podczas otwarcia poznańskiego ośrodka Telewizji Polskiej, a następnie (1956–1957) na festiwalach jazzowych w Sopocie.

W 1958 r. jako pierwszy polski jazzman został wybrany do międzynarodowej orkiestry (przez amerykańskiego promotora jazzu George'a Weina), która wystąpiła na Newport Jazz Festival.

Za punkt przełomowy w karierze Jana Wróblewskiego uważa się przesłuchanie przeprowadzone latem 1958 przez George Weina (amerykańskiego promotora jazzu), w wyniku którego został on zaangażowany do orkiestry International Newport Band i jako pierwszy polski jazzman oraz jedyny z krajów zza tzw. żelaznej kurtyny wystąpił na festiwalu jazzowym w Newport (USA). Występ tej grupy został zarejestrowany w filmie Jazz on Summer's Day.

Z początkiem lat 60-tych współpracował z Kwintetem Andrzeja Kurylewicza. Prowadził własne zespoły: Kwintet Poznański (1958-59), Jazz Outsiders (1960-61), Polish Jazz Quartet (1963-66), Studio Jazzowe Polskiego Radia(1968-77), SPPT Chałturnik (1970- 77), Mainstream (1973-77), Grand Standard Orchestra, Liga 13 Dżentelmenów, Four, SOS, Made in Poland, a następnie Kwartety, z których jeden nazwał Czwartetem.

źródło: Wikipedia