MUZYKA
Wielka strata
W wieku 77 lat zmarł polski muzyk Jacek Zieliński. Był kompozytorem, trębaczem, skrzypkiem oraz współzałożycielem i wieloletnim członkiem zespołu "Skaldowie", a prywatnie - młodszym bratem Andrzeja Zielińskiego. Wielkorotnie przyjeżdżał do Kielc. Ze "Skaldami" występowały także kieleckie "Wołosatki". Przyjaźnił się z Ryszardem Pomorskim, który wielokrotnie promował instrumenty klawiszowe Laurensa Hammonda w kieleckim muzeum, zapraszając "Skaldów" do różnego rodzaju inicjatyw.
Wielbiciele "Skaldów" zapamiętają przede wszystkim dopracowaną, pełną przepięknych melodii i tekstów muzykę tej formacji. Ich przeboje "Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał", "Prześliczna wiolonczelistka", "Dopóki Jesteś" , "Medytacje wiejskiego listonosza" i wiele innych nuci do dziś cała Polska. Staranne aranżacje i podział na głosy, żywe, charakterystyczne instrumentarium i polot do porywania do tańca publiczności w każdym wieku na koncertach. Tacy byli "Skaldowie".
Jacek Zieliński (ur. 6 września 1946 w Krakowie, zm. 6 maja 2024[1]) – polski wokalista, trębacz, skrzypek, aranżer i kompozytor.Był synem Franciszka Zielińskiego (1915–1975), prawnika i muzyka związanego z Filharmonią Krakowską i Chórem Polskiego Radia w Krakowie. Ukończył liceum muzyczne w klasie skrzypiec, studiował w klasie altówki w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie.W 1965 wraz z Zygmuntem Kaczmarskim, Januszem Kaczmarskim, Feliksem Naglickim, Jerzym Fasińskim i swoim bratem Andrzejem Zielińskim założył w Krakowie grupę "Skaldowie". Występował także jako solista, m.in. w 1967 na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu – „Dzień niepodobny do dnia” i później w duecie z Łucją Prus – „W żółtych płomieniach liści”.
