Tomasz Natkaniec: cenzura kontratakuje

Nie wierzycie państwo? No to posłuchajcie, jak w myśl podobnych co nasza ustaw została tam wprowadzona  klasyczna, podkreślam: klasyczna cenzura, nam znana z czasów komuny.

Tak oto Päivi Räsänen, była minister spraw wewnętrznych  Finlandii, była ścigana za stwierdzenie, że małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny oraz że płeć ma charakter biologiczny, a nie deklaratywny. Prokuratura uznała bowiem, że cytowanie Biblii i wyrażanie klasycznego stanowiska chrześcijańskiego „poniża” osoby LGBT. 

W Szwecji  kazanie  pastora Åke Greena, oparte na tradycyjnej teologii chrześcijańskiej zostało uznane przez sąd za mowę nienawiści. Nastąpiła fala autocenzury wśród duchownych i nauczycieli i o to chodziło. Sygnał poszedł bowiem w świat: lewacki rząd może wejść na ambonę i do sali lekcyjnej, jeśli uzna, że narusza  się „godność” grupy ideologicznie chronionej.

W Hiszpanii są już tysiące przypadków spraw administracyjnych i karnych wobec lekarzy, nauczycieli i działaczy społecznych, którzy publicznie mówili i wciąż mówią choćby tę oczywistość, że płeć jest faktem biologicznym. W Katalonii jednym z najbardziej znanych przypadków jest ten Cristiny Losady, publicystki i eseistki, przeciwko której uruchamiano postępowania administracyjne po krytyce ustaw o „tożsamości płciowej” i po publicznych wypowiedziach na temat liczby płci biologicznych. Nie trafiła do więzienia, ale była przedmiotem formalnych skarg i dochodzeń na podstawie katalońskich przepisów antydyskryminacyjnych.

Najbardziej znanym przypadkiem w całej UE jest Enoch Burke, Irlandczyk, nauczyciel szkoły protestanckiej, który odmówił używania zaimków zgodnych z deklarowaną „tożsamością płciową” ucznia, argumentując to przekonaniami religijnymi i biologicznym rozumieniem płci. Został zawieszony, następnie zwolniony, a później wielokrotnie aresztowany za obrazę sądu, gdy pojawiał się na terenie szkoły wbrew zakazowi. Jego sprawa nie dotyczyła „mowy nienawiści” w klasycznym sensie, lecz przymusu afirmacji ideologicznej. Innym słowy, chciano na nim wymusić to, by  pod przymusem polubił szaleństwo lewackiej ideologii.

Na koniec my, dziennikarze: Otóż w Austrii żurnaliści krytyczni wobec ideologii gender są ścigani z paragrafów o mowie nienawiści, choć ich wypowiedzi dotyczą biologii, prawa lub etyki. Postępowania często kończą się umorzeniem, ale tu sam proces jest karą. W Danii znani publicyści stracili kontrakty medialne po krytyce masowej aborcji selektywnej i eutanazji. Oficjalnie było to „naruszenie standardów redakcyjnych”. W praktyce – czystka poglądowa i zwyczajna cenzura.  I wierzcie mi państwo, mógłbym sypać tymi przykładami ograniczania wolności słowa w Unii Europejskiej gdzieś do godziny trzynastej, bo trochę się ich nazbierało. Ale tyle czasu nie mamy.

Oczywiście to wszystko teoretycznie nie musiałoby się dziać u nas. Wicepremier Gawkowski, firmujący naszą ustawę, znany z prób blokowania Twittera, bo mu się wpis Elona Muska nie spodobał,  oraz  wszyscy, którzy głosowali za nią chcieli przecież przede wszystkim chronić dzieci. Prawda, jakie to szalchetne? 

I na koniec, zgodnie z obietnicą z poprzedniego felietonu, powtórzę i będę powtarzał w każdym felietonie: Komisja Europejska powinna zostać rozpędzona na cztery wiatry, a Unia Europejska - zreformowana.