Niedziela Chrztu Pańskiego w kościele pw. św. Józefa Robotnika

Jak zauważył pasterz naszej diecezji, Domowy Kościół w swej naturze to wspólnota misjonarzy Jezusa Chrystusa.

– Zgromadzeni na Mszy Świętej w Niedzielę Chrztu Pańskiego, reprezentujecie wspólnotę Domowego Kościoła, w Ruchu Światło Życie. Tej charyzmatycznej wspólnoty, która jest pierwszą szkołą wiary, wspólnej modlitwy, wzajemnego szacunku i dobrych obyczajów. To pierwsza i najlepsza szkoła przyszłości dla waszych dzieci i młodzieży – mówił biskup Jan Piotrowski w Słowie do wiernych.

W każdym powołaniu – także rodzicielskim, rodzinnym i  małżeńskim – bezpieczną drogą do tej rzeczywistości jest chrześcijańska miłość – podkreślił kapłan.

– Jest ona tak wymagająca, a jednocześnie – urzekająca. Kiedy weźmiemy do ręki pierwszy list św. Pawła Apostoła do Koryntian i przeczytamy ten piękny Hymn o Miłości. To właśnie miłość jest największym duchowym bogactwem uczniów misjonarzy Jezusa Chrystusa. Miłość pozwala też rozpoznawać uczniów Boskiego Odkupiciela i ta uwaga Jezusa jest bardzo prosta: „Po tym poznają żeście uczniami Moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali”. Nie chodzi tylko wielkie, heroiczne czyny, których w życiu chrześcijan nie brakuje, ale tajże o ten kubek wody, który komuś podamy.  Niedziela Chrztu Pańskiego to także święto naszej wiary, danej nam na Chrzcie Świętym. Nad Jordanem takie wydarzenie zdziwiło nawet Jana Chrzciciela. Wzbraniał się, ale ostatecznie posłuszny Jezusowi, ochrzcił Go – zaznaczył biskup Jan Piotrowski.

Posłuchaj całej homilii:

Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.

Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju.